حتماً عزيزان استحضار دارند كه رهبر معظم انقلاب بعد از پيام نوروزي شان - كه امسال را سال«اصلاح الگوي مصرف» اعلام فرمودند - در يك جلسه اي كه برخي از مسئولان خدمت ايشان رسيده اند از برخي برداشت ها دربارۀ اين تعبير اظهار نارضايتي كرده اند و فرمودند : (نقل به مضمون)ما امسال را سال «حركت به سوي اصلاح الگوي مصرف» اعلام كرديم و نه سال «اصلاح الگوي مصرف»؛ يعني اين كه اين يك كار درازمدت ، مستمر و طولاني است و نبايد فقط منحصر شود به همين امسال.چون اساساً اين كار بزرگ و ريشه اي امكان اين كه در يك سال نتيجه بدهد وجود ندارد.يك وجه اصلي اين ماجرا كه ديرپاتر است و نياز به تلاش و كوشش دراز مدت دارد ، جنبۀ فرهنگي قضيه است و آنچه كه به ما – به عنوان افرادي كه به نوعي دست اندركار امور ايثارگران هستيم – مربوط است اين است كه ببينيم اين عزم بزرگ نظام را چگونه بايد در جامعه ايثارگري جاري و ساري كنيم.

متأسفانه عملكرد تبليغات رسمي ما طي سال هاي بعد از جنگ به گونه اي بوده كه بخشي ازجامعه ايثارگري ما را وارد مسابقه نامبارك مصرف گرايي كرده است.الان اين صفي كه پشت در بنياد شهيد براي احراز جانبازي يا گرفتن درصد جانبازي درست شده به خاطر اين است كه در اين سال ها علي الدوام تبليغ كرده ايم كه فلان امتياز را به جانباز و ايثارگر داده ايم يا مي دهيم.جامعه تصور مي كند هرچه امكانات و منابع هست انگار دارد به ايثارگران تخصيص داده مي شود.آيا واقعاً اين جوري است!؟ مگر قرار نبود ما ايثارگر باشيم ؟ مگر قرار نبود هرجا پاي فداكاري و از خودگذشتگي است ، ايثارگران پيش قدم باشند و هرجا پاي پول و ثروت و فرصت در ميان است ما ته صف باشيم؟چرا حالا جوري تبليغ مي كنيم كه جامعه تصور كند مردم  كوچه و بازار بايد محدوديت ها و مضيقه ها را تحمل كنند ولي به جانباز و خانواده شهيد امتياز ويژه مي هيم؟
راه خيلي دوري نرويم ، من چند تا مثال از همين اواخر سال گذشته مي زنم كه اتفاقاً رابطه مستقيم با مصاديق اصلي اصلاح الگوي مصرف يعني مصرف سوخت و حامل هاي انرژي دارد. شما ديديد يك جنگ رسانه اي بين ستاد حمل و نقل سوخت و بنياد شهيد راه افتاد بر سر سهميۀ ويژۀ بنزين جانبازان. آيا واقعاً لازم بود اين؟اين كه مثلاً ستاد بگويد ما روزي 2 ليتراضافه بنزين به اين تعداد از جانبازان مي دهيم ، از آن طرف بنياد شهيد بگويد نه خير ، هم اين 2 ليتر را مثلاً يك خورده چرب ترش كن ، هم غير از جانبازان مثلاً بالاي 70 درصد به جانبازان بالاي 40 درصد هم بده.اين آيا به آبروريزي اش مي ارزيد كه اين ها را در سطح رسانه ها مطرح كنيم؟

يا اين طرح واگذاري پلاك ويژه جانبازان ؛ يك دعوايي به راه مي افتد سر اين كه پلاك را فقط به جانباز بدهيم يا به معلولان هم بدهيم! اصلاً يكي از آسيب هاي جدي در بحث ترويج فرهنگ ايثار و شهادت ، همين جنبۀ تقدس  دادن به همه چيز و همه كس است.اصلاً چه معني دارد كه ما بيائيم امتياز ورود به طرح ترافيك را جنبۀ ارزشي بدهيم؟ يك وقت شما مي خواهيد يك جانباز را به عنوان نماد ايثار و فداكاري معرفي كنيد ، خب مي بريدش بالاي جايگاه مثلاً مدال شجاعت و ايثار به او مي دهيد ، خب اين خيلي خوب و درست و به جا و قابل تقدير ، لازم هم هست ، وظيفۀ نظام هم هست.اما ديگر مجوز ورود به طرح ترافيك و سهميه بنزين كه جنبۀ ارزشي ندارد.صورت مسئله خيلي ساده است ؛ حكومت و مديريت شهري بايد براي كساني كه مشكل جسمي و حركتي دارند و نمي توانند از ناوگان حمل و نقل عمومي مثل اتوبوس و تاكسي و مترو استفاده كنند ، اين امكان را فراهم كند كه متفاوت از بقيۀ مردم از وسيلۀ نقليۀ شخصي استفاده كنند.اين ديگر چه ربطي به جانباز بودن يا نبودن دارد؟ جانبازش بايد بهره مند باشد ، معلولش هم بايد بهره مند باشد. مدال افتخار نيست كه بگوييم فقط به جانباز بدهيد!؟ الان شما به فرودگاه كه مي رويد در پاركينگ فرودگاه يك جاي خيلي مناسبي را همان ابتداي ورودي پاركينگ طبقاتي براي جانبازان در نظر گرفته اند ، ما هر وقت رفتيم فرودگاه ، در آن جايگاه مخصوص جانبازان جاي پارك نبود.مي گوييم اين ماشين ها چيست؟ مي گويند كارت جانبازي نشان داده اند ما هم اجازه داديم پارك كنند. مي گوييم آخر اين جا بايد براي كساني باشد كه مشكل جسمي و حركتي دارند ، چه جانباز چه غير جانباز، نه اين كه مثلاً يك جانباز 10 درصد كه الحمدلله مشكلي ندارد بيايد كارت جانبازي نشان بدهد اينجا پارك كند آن وقت يك جانباز يا معلول ويلچري مجبور شود كلي بگردد يك جا براي پارك پيدا كند.
سر همان سهميه ويژه بنزين ، بنياد شهيد مي توانست با محاسبه ما به التفاوت قيمت آزاد و يارانه اي بنزين و واريز كردن آن به حساب حقوق جانبازان اين غائله را بدون سرو صدا و هياهو حل كند و اين قدر هم تبعات منفي نداشت.

يا اين مصوبه اي كه دولت اواخر سال گذشته دربارۀ معافيت گمركي  واردات خودروي جانبازان داشت را شما ملاحظه كنيد ؛ اول تصويب شد جانبازان بالاي 70 درصد تا سقف 40 ميليون تومان معافيت داشته باشند ، چند روز بعد گفتند جانبازان بالاي 50 درصد هم تا 30 ميليون و جانبازان بالاي 40 درصد مثلاً 25 ميليون و جانبازان 25 درصد به بالا هم 20 ميليون معاف باشند ! خب اين يعني چه ؟ يعني وارد كردن كل جانبازان به مسابقۀ ويژه خواهي و رانت خواري. اصلاً فلسفه اصلي اين مصوبه گم شد. نتيجه اش اين شد كه شما مي بينيد رئيس محترم بنياد شهيد جناب آقاي دكتر دهقان كه خودش تلاش كرده و براي رفاه حال جانبازان رفته اين مصوبه را از دولت گرفته ، حالا از اين كه كرامت و حيثيت جانبازان در خطر بيفتد و بچه ها گرفتار دلال بازي بشوند ، ابراز نگراني مي كند .خب مگر قرار نبود ما روحيۀ قناعت را در جامعه و به طريق اولي در ايثارگران و جانبازان ترويج بكنيم ؟ اين جوري مي شود؟

قرار شد و گفته هم شد كه درسال حركت به سوي اصلاح الگوي مصرف ، هر كس و هر گروه و طيف و طايفه اي از خودش شروع كند.ما هم بيائيم فكر كنيم ببينيم در جامعه ايثارگري چگونه بايد در اين موضوع وارد بشويم.پيشنهاد بنده اين است كه براي اصلاح روش هاي خدمت رساني به ايثارگران و در رأس همه اين روش ها ، روش اطلاع رساني و انعكاس رسانه اي خدمات و تبليغات رسمي مان بايد يك تجديد نظر اساسي بكنيم.جوري عمل نكنيم كه انگار جانبازان و ايثارگران تافتۀ جدا بافته اند و انگار در اين كشور منابع كمياب را به ضرر كل جامعه دارند خروار خروار خرج ايثارگران مي كنند! به خدا اين براي فرهنگ ايثار و شهادت و قناعت و پرهيز از اسراف و مصرف گرايي اصلاً خوب نيست.