رسیدگی به امور ایثارگران،ظاهرش این است که یک گروه محدودی را در قیاس با کل جامعه در نظر می گیریم.جامعه ایثارگران،درصد محدودی از کل جامعه هستند؛اما وقتی ما حق آن ها را ادا می کنیم،در حقیقت از یک چارچوبی دفاع می کنیم که آن چارچوب تضمین کننده امنیت عمومی یک جامعه با مشخصات جامعه ماست.اگر این کار را نکنیم،بنیان های اساسی جامعه از هم خواهد پاشید و جامعه بی هویتی خواهیم داشت.رسیدگی ما به خانواده ایثارگران در هر حدی که اتفاق می افتد،ظاهرش این است که خدمتی به آن ها صورت می گیرد،باطنش خدمتی است که به خود می کنیم.هم چنان که خدای ناکرده اگر نسبت به ایثارگران بی مهری صورت گیرد و در حق آن ها جفا کنیم و تضییع حقی از آن ها کنیم،جفایی است که در حق خود کردیم.به قول آن عارف،آن هایی که به جان حلاج افتاده بودند و با کارد او را می زدند،این کاردها را بر جان خود می زدند و حواسشان نبود.چون آن،نماد جان مردم بود.ایثارگران،جانبازان و شهدای ما نماد جان واقعی جامعه هستند.بعضی از دوستانی که مشغول در امر خدمت گزاری ایثارگران هستند،خودشان از جامعه عظیم الشان ایثارند.برادر عزیزمان جناب آقای دکتر رحماندوست در جسم شان مهر ایثار به صورت آشکار و نمایان خورده و ظاهر است.هم چنان که برادر عزیزم جناب آقای رحمانی چنین نشان زیبنده ای را بر جسم و جانشان دارند و چه بسا بسیار دیگری از دوستان،اگر چه ممکن است علامت بینی نظیر این دو بزرگوار نداشته باشند،ولی متعلق به جامعه ایثارگرانند و بهترین حالت هم همین است که افراد به گونه ای متصل به این خانواده عظیم الشان باشند،برای این که خدمت گزاری مناسب تری در محضر ایثارگران و جانبازان داشته باشند.آن چه که ما از برادران تقاضا و درخواست کردیم – اگر چه خوشبختانه جناب آقای رحمانی به دلیل حضور پر رنگ خودشان در خانواده ایثار،اطلاع و آگاهی شان الحمدلله به زوایای گوناگون مسائل در درون خانواده ایثارگران بسیار خوب است و مشرف هستند – اما از چیزهایی که تاکید داشتیم و دوستان هم قبول دارند،این است که مواجهه ما با عزیزان ایثارگر،خانواده شهدا یا جانبازان عزیزمان این گونه نباشد که آن ها متوسل به ما شوند و طرح تقاضا کنند،ما باشیم که آن ها را نشان کرده باشیم در زوایای گوناگون زندگی شان (آن قدر که مجاز هستیم) حضور داشته باشیم و بر امورشان اطلاع داشته باشیم.یعنی به جای این که آن ها به سراغ ما بیایند ما به سراغ آن ها برویم تا بتوانیم به آن ها خدمت کنیم.یک بخشی از این کار به جامعه ایثارگران خود وزارتخانه مربوط می شود که وظیفه نخست و اولی دوستان است؛ بخش دیگر آن به کل ایثارگران جامعه مربوط می شود که ما به نوعی و به صورت غیر مستقیم در قبال آن ها مسئولیت داریم.ما به اعتبار این که یک سرویس عامی را در قالب فعالیت فرهنگی و هنری به کل جامعه می دهیم،یک بخشی از آن باید به صورت گلچین تقدیم جامعه ایثارگری شود. فعالیت فرهنگی ما باید در سمت و سوی حمایت و زانو زدن در برابر این جمع نورانی تعریف شود.ما هم در قبال آن ها مسئولیت داریم و هم در قبال تقویت بنیان های ایثارگری در کل جامعه وظیفه داریم.درست عمل کردن به این وظیفه مستلزم شناسایی مسئولیت ها است، پیش از آن که آن ها بخواهند به سراغ ما بیایند.الزاما نباید در جایی بحرانی اتفاق بیافتد تا قدر ایثارگری و ایثارگران را بدانیم.پیش از وقوع باید به سراغ موضوع برویم.در تقسیم مسئولیت ها و مدیریت ها و آن جایی که افراد با شایستگی های برابر به لحاظ تخصصی موجودند،در انتخاب کسی که متعلق به جامعه ایثارگری است، نباید تردید کرد.اولویت آن ها در آن نقطه که محرز است باید مراعات شود و مادام که ما از چنین افرادی برخوردار هستیم،نوبت به کس دیگری نمی رسد.البته با تاکید بر این که نیازهای ما نیازهای مشخص است.در چارچوب همان نیازهای اعلام شده و برآورد شده،حتما اولویت با عزیزانی است که علاوه بر دارا بودن ویژگی های تخصصی و کارشناسی،تعلقی به جامعه ایثارگری دارند.طراحی برای چنین امری و داشتن اطلاعات جامع از چنین موضوعی،دست ما را پر می کند برای این که حقی را که احساس می کنیم ایثارگران برگردن جامعه دارند و حقی را که جامعه در برخوردار شدن از چنین امتیازی دارد،به طور صحیح و حساب شده ادا کنیم و این حق را به جا بیاوریم.