بسم الله الرحمن الرحیم.لازم است میلاد با سعادت حضرت رضا (ع) را خدمت همه دوستان عزیزعرض تبریک داشته باشم و همچنین سپاس گزاری کنم از برادر عزیز و ارجمندمان آقای رحمانی و همکاران محترم شان به دو دلیل؛یکی به جهت این که فرصتی فراهم کردند که نکاتی راجع به شورای هماهنگی و نظارت بر امر ترویج فرهنگ ایثار و شهادت از زبان من گفته شود و یکی به واسطه این که امکان این افتخار را برای دبیرخانه شورای فرهنگ عمومی فراهم کردند که اجتماع  شما عزیزان  - که از جمله مخلص ترین و بهترین همکاران وزارت  فرهنگ و ارشاد اسلامی هستید – در این جلسه مبارک و پر بهره در این ساختمان برگزار شود و برای ما فرصت مغتنمی است.

من در این فرصت کوتاهی که در اختیار است و دوستان عزیز هم از صبح شنونده مطالب مفیدی از زبان برادران عزیز بودند،تلاش می کنم به اختصار به سه مطلب اشاره کنم و در پایان یک نکته را متذکر شوم و در بیان این مطالب هم از همین جزوه ای که تحت عنوان «راهنما» آقای رحمانی و همکارانشان زحمت کشیده اند،استفاده بکنم که یک مقداری این جزوه هم بیشتر قابل استفاده باشد و به مثابه یک متن برای بحث های امروز به حساب بیاید و بعد که دوستان بزرگوار به استان های خودشان تشریف می برند از این جزوه استفاده بیش تری بکنند.البته مستحضرید که مجموعه قوانین و مصوباتی که درباره ایثارگران هست در گذشته توسط دبیرخانه شورای فرهنگ عمومی در دو جلد کتاب چاپ شده که می تواند در دسترس دوستان قرار بگیرد،اگر چه آن دو جلد – در عین این که کامل است – به روز نیست و باید آن را کامل و به روز کرد.

در این جزوه ای که خدمت دوستان است «جزوه راهنما» فصل چهارم آن به ترویج فرهنگ ایثار و شهادت اختصاص پیدا کرده است.مطلب اولی که من از همین جزوه استفاده می کنم و برای شما عرض می کنم تبیین جایگاه،نقش و تاریخچه شورای ترویج فرهنگ ایثار و شهادت است.البته عنوان کامل این شورای ایثار و شهادت عنوان بلندی است که شاید در همین آیین نامه ای هم که این جاست،دوستان دیده اند ؛ آیین نامه«شورای هماهنگی و نظارت بر امر ترویج فرهنگ ایثار و شهادت و بزرگداشت یاد شهیدان و تجلیل از ایثارگران حماسه دفاع مقدس و اعطای تسهیلات فرهنگی و هنری به خانواده های معظم شاهد و ایثارگر».

این شورا به موجب حکمی از احکام برنامه سوم توسعه یعنی بند (د) ماده 159 قانون برنامه توسعه سوم تشکیل شد و از خرداد سال 81 با ابلاغ هیات دولت کارش را در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی آغاز کرد.به دلیل ارتباط منطقی که بین ترویج فرهنگ ایثار و شهادت به عنوان یک نقطه برجسته از فرهنگ جامعه با کار شورای فرهنگ عمومی وجود داشته و  دارد،شورای ترویج در ذیل شورای فرهنگ عمومی دیده شد.اگر قرار باشد در کشور عزیز ما توسعه ای در حوزه فرهنگ عمومی به وجود بیاید – که توسعه فرهنگ عمومی چیزی جز اعتلای شاخص های مثبت فرهنگ عمومی و تلاش برای اصلاح عناصر فرهنگ عمومی نیست – طبیعی است که پرداختن به فرهنگ ایثار و شهادت در اولویت های اساسی قرار می گیرد؛لذا برای پیگیری این بند از قانون برنامه سوم با همکاری مشترک دستگاه های فرهنگی و دستگاه های متولی ترویج فرهنگ ایثار و شهادت که به عنوان دستگاه های اصلی خدمت رسان به ایثارگران هستند مثل بنیاد و در آن زمان مثل ستاد رسیدگی به امور آزادگان و بنیاد جانبازان – چون این بنیاد شهید و امور ایثارگران که امروز ما داریم از محل تجمیع سه دستگاه خدمت رسان به خانواده شهدا،آزادگان و جانبازان ایجاد شده است – آیین نامه ای تدوین می کنند و به تصویب دولت می رسانند که به موجب آن آیین نامه این شورایی که امروز شما دوستان عزیز می شناسید،شکل می گیرد؛شورایی که وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی رئیس آن است و وزرای آموزش و پرورش،علوم،کشور،بهداشت و درمان،بنیاد شهید،سازمان ملی جوانان،سازمان تبلیغات اسلامی،صدا و سیما،سازمان مدیریت و برنامه ریزی و شهردار تهران و یکی از مشاوران رئیس جمهور که طبیعتا مشاور رئیس جمهور در امور ایثارگران است در این شورا عضویت دارند و دبیری این شورا هم به دبیر شورای فرهنگ عمومی کشور واگذار شده و طبیعتا دبیرخانه این شورا هم در دبیرخانه شورای فرهنگ عمومی قرار دارد.من این مطلب را به این جهت توضیح دادم چون در کلام سخنرانان محترمی هم که صبح سخنرانی فرمودند از جمله در سخنان آقای دکتر رحماندوست این نکته ذکر شد و تصریح شد که دبیرخانه شورا باید در وزارت ارشاد باشد.

این شورا حسب آیین نامه اش می باید دو ماه یک بار تشکیل جلسه دهد و شأن آن ،هم شأن هماهنگی بین دستگاه هایی است که در حوزه فرهنگ ایثار و شهادت کار می کنند و هم شأن نظارت و گزارش گیری از مجموعه دستگاه هایی است که برای فرهنگ ایثار و شهادت کار می کنند و هم شأن کمک به آن هاست در اجرای برنامه ها.

البته شورا در رهگذر این ایام با مشکلاتی روبه رو بوده و گرفتاری هایی پیش رو داشته، از جمله مثلا در بند (6) این آیین نامه که یکی از مهم ترین مواد آیین نامه است یک امکانی پیش بینی شده که هرگز از این امکان استفاده نشده است.ماده ((6 آیین نامه شورای هماهنگی و نظارت بر ترویج فرهنگ ایثار و شهادت پیش بینی می کند که علاوه بر امکانات و اعتباراتی که در اختیار دستگاه های عضو این شورا هست و مکلفند که وظایفشان را انجام دهند،در جدولی که پیوست این آیین نامه است پیش بینی کرده که سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور اعتبارات مورد نیاز فعالیت های مندرج در جدول پیوست این آیین نامه را در ردیف متمرکز و مستقل در لوایح بودجه سنواتی پیشنهاد نماید تا زیر نظر شورا بین دستگاه های ذیربط توزیع شود.این اتفاق هرگز در طول برنامه سوم نیفتاده است.یعنی شورا وظیفه خودش را در حوزه هماهنگی بین دستگاه ها انجام داده که البته عنصر هماهنگی هم عنصر مهمی است و نظارت و گزارش گیری هم مهم است،اما مسئله بودجه و اعتبارات دستگاه ها که این جا پیش بینی شده ،عملا اتفاق نیفتاده است.

در خصوص جلسات منظم شورا هم که تکلیف آیین نامه بوده،یک کم کاری ها و کم توجهی هایی در گذشته بوده است.خوش بختانه از ابتدای دور جدید مدیریت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی حداقل این است که کاستی هایی که به لحاظ بی نظمی در تشکیل جلسات بود،نداریم.جلسه ای که باید دو ماه یک بار تشکیل بشود،از ابتدای تاسیس شورا یعنی از سال81 تا نیمه سال84 مجموعا7جلسه برگزار شده است در حالی که می بایست هر سال6جلسه برگزار می شده است.در دور جدید این جلسات منظم شده است و سر دو ماه برگزار می شود و حضور اعضا هم نسبتا حضور بهتری است و این مشکلات قالبی و شکلی شورا حل شده است.

من ترجیح می دهم از ادامه وقت حسن استفاده را کنیم و برنامه ای که تنظیم شده،با تاخیر پیش نرود.لذا دوستان بزرگوار ما خودشان مجموعه فعالیت ها را که خدمت شان دادیم، مرور کنند.من عرایضم را با این نکته جمع بندی می کنم که مایلم سمینار امروز ضمن این که یک توجهی در باب پیگیری مسئله ایثارگران در دستگاه فرهنگ و ارشاد اسلامی ایجاد می کند به این که وظیفه خودمان را به نحو مناسب تری انجام دهیم،ضمنا در تفکیک این موضوع و رفع این ابهام هم این سمینار در حد نهایت موفق باشد که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی از سویی دبیرخانه ای است برای شورایی موسوم به ترویج فرهنگ ایثار و شهادت که این شورا با وظایف و تکالیفی که ذکر کردیم جایگاهی فرا ارشادی دارد و از سویی بدنه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ، خودش یک مجری در درون این شورا است با جهت گیری و تعبیری که من به نقل از وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی عرض کردم.

رحمانی : یک نکته را من در ارتباط با فعالیت این دبیرخانه شورای ترویج ایثار و شهادت عرض کنم ما در شرایط کنونی در وضعیتی هستیم که لازم است دوستان و همکاران ما در استان ها اموری را که به نحوی از انحا مرتبط با امر مقدس ترویج فرهنگ ایثار و شهادت،مقاومت و جهاد است حتما با همراهی و هماهنگی دبیرخانه و تشکیلاتی که جناب آقای ملانوری مسئولیت آن را دارند،انجام دهند.بعضا مشاهده می کنیم یک ناهماهنگی هایی در این امر وجود دارد.دبیرخانه  برای این تشکیل شده است که این هماهنگی را ایجاد کند و تک نوازی هایی که در بعضی از جاها صورت می گیرد اصلا به مصلحت کار ما نیست.همه هم و غم ما باید این باشد که فرهنگ ایثار و فداکاری جزئی از فرهنگ عمومی شود.اگر بنا باشد این فرهنگ محدود شود در بعضی از مفاهیم و مصادیقی مثل تشکیلاتی که به نام مقدس شهدا است یا تشکیلاتی که به نام دفاع مقدس است معنایش این است که بقیه مردم کاری به کار این قضیه نداشته باشند و این امر مخصوص و منحصر به یک جمعی به نام خانواده معظم شهدا و ایثارگران است و لاغیر.این غلط است.ما که نمی خواهیم جامعه را دو قطبی کنیم؛یک طرف ایثارگران یک طرف بقیه مردم.شهروند درجه یک و دو که نداریم.علت این که این تشکیلات دبیرخانه ترویج فرهنگ ایثار و شهادت درذیل دبیرخانه شورای فرهنگ عمومی مستقر شده همین است که بنا بوده این فرهنگ جزء مهمی از فرهنگ عمومی باشد.یعنی بناست که بحث ترویج فرهنگ ایثار و شهادت جزئی و بلکه مهم ترین جزء فرهنگ عمومی باشد و روح و جان مردم با این مفهوم پیوند بخورد و هماهنگی پیدا کند.تقاضای سازمانی ما از دوستان مان در استان ها این است که حرکت هایی که می خواهند انجام دهند در سطح استان،حتما توجه کنند که با هماهنگی کامل با دبیرخانه  در مجموعه شورای فرهنگ عمومی صورت بگیرد.